Blog leśniczego

Dziś Wigilia, dla wielu ludzi, także dla mnie, najpiękniejszy dzień w roku… Tyle dziś dzieje się w domu i w zasadzie miałem tylko złożyć Wam, Drodzy Czytelnicy świąteczne życzenia i pędzić do kuchni, ale tak się złożyło, że właśnie dziś odkryłem, że to mój 100 wpis na tym blogu! Dlatego, z okazji tak "doniosłego jubileuszu" i jako prezent "pod choinkę" opowiem Wam o jemiole, która tak jak świąteczne drzewko, jest symbolem tych magicznych świąt:

 Jemioła- pasożyt obdarzony przez Naturę sprytnymi ssawkami występuje najczęściej na drzewach liściastych: topolach, brzozach:



drzewach owocowych i akacjach:



 Często spotykamy ją też na starych sosnach. Czasem żyje na świerkach i modrzewiach, bardzo rzadko na jodle. Nie rośnie nigdy na rodzimych dębach, jesionach i bukach, spotykana jest tylko na obcym u nas dębie czerwonym. Wnika swymi ssawkami do wiązek przewodowych drzew i podkrada z nich na swoje potrzeby wodę i sole mineralne. Ma zdolność fotosyntezy. Nie wyrządza jednak drzewom większych szkód, stąd można ją lubić. Preferuje drzewa starsze niż 20 lat i rosnące na glebach zasobnych w węglan wapnia. Dożywa do około 40 lat, a jej wiek można ocenić po ilości rozgałęzień, bo co roku przybywa jej jedno.

 Jemioła jest uważana od wieków za roślinę magiczną i dar bogów, bo rośnie wysoko poza zasięgiem ludzi i zwierząt. Była szczególnie doceniana przez Celtów, którzy zamieszkiwali nasze  ziemie przed Słowianami. Druidzi pod jemiołą odprawiali swoje rytuały. Ścinanie jemioły było ważnym obrzędem, dokonywano go w czasie przesilenia dnia z nocą. Pędy jemioły uważano za lek na wszelkie zło, zapewniały pomyślność, powieszone pod sufitem, nad drzwiami, chroniły domostwo przed złymi mocami i pożarami. Jemioła i dziś sprowadza do domu szczęście, powodzenie oraz bogactwo.

Ma inną ważną funkcję, chętnie wykorzystywaną przez facetów. Pod jemiołą można bezkarnie całować dziewczęta, z czego warto skorzystać podczas składania świątecznych życzeń. Obyczaj ten pochodzi prawdopodobnie z dawnej Anglii. Po każdym pocałunku mężczyzna zrywał z krzaku po jednym kulistym owocu. Wierzono, że gdy zerwie ostatni, otrzyma dar płodności, bo jemioła była od wieków jej symbolem. Dziś wierzymy, że pocałunek pod jemiołą przynosi szczęście, powodzenie i trwałość uczucia łączącego całujące się osoby…

Moja jemioła wisi już po sufitem ozdobiona kolorowymi lampkami. Wczoraj zgodnie  z naszą rodzinną tradycją wspólnie z córkami i zięciem Sebastianem ubieraliśmy choinkę w lampki, bombki i kokardy:

Moja choinka jest sosnowa i jak przystało na leśniczówkę sięga sufitu:

Ubranie okazałego, trzymetrowego drzewka wymaga drabiny i sporej ilości czasu, ale to zawsze dla nas wszystkich świetna okazja do wspomnień, opowieści i rozmów przeciągających się długo, długo… Pies Amigo został także udekorowany świąteczną kokardą i łazi pomiędzy nami bardzo radosny. Koty Pirat i Gruby czają się na ryby czekające w kolejce do patelni. Z kuchni dolatują już świąteczne zapachy grzybów, kapusty i drożdżowego ciasta. Renia piecze wspaniałe drożdżowe makowce i nasze ulubione kapuśniaczki:

 Pozostaje tylko czekać na pojawienie się pierwszej gwiazdki. Choć za oknem szaro i mglisto, a z wczorajszym deszczem zniknęły wszelkie oznaki zimy to jest radośnie i uroczyście, bo idą Święta…

 Życzę Wam wszystkim zaglądającym stale lub czasem do Blogu Leśniczego oraz  Waszym bliskim:

 Abyście dostrzegli, że można zawsze wpatrzeć się w siebie i najbliższych.

Robimy to coraz rzadziej, popędzani nerwowym pośpiechem,

ogłuszeni stresem i smutni samotnością.

Nadchodzi czas magicznych, rodzinnych Świąt.

Poczucie rodzinnej więzi z najbliższymi to coś wyjątkowo cennego.
Wpatrujmy się więc i wsłuchujmy,
a zobaczymy i usłyszymy...

Serdeczności ode mnie i moich najbliższych z pszczewskiej leśniczówki!

Leśniczy Jarek- lesniczy@erys.pl